Tasavvuf, bilindiği üzere maddiyattan ziyade insanın manevi yönüyle ilgilenen bir ilimdir. Tasavvufa göre insanın en büyük düşmanı dışarıda değil, bilakis

Vakit, Allah Teâlâ’nın bize kullarına lütfettiği nimetlerin en büyüklerindendir. Resûlullah (s.a.v) bu konu ile alakalı şöyle buyurmuştur: “İki nimet vardır

Asıl müslüman, dünya ve ahiret dengesini en iyi şekilde kuran kimsedir. Yeri geldiğinde dünya işleri, yeri geldiğinde ise ahiret işleri

Takva, her devirde aynı özde kalmakla birlikte, zamanın şartlarına göre şekil ve uygulama itibarıyla farklılık gösterebilir. Zamanın fitneleri çoğaldıkça, takvanın

Dost kelimesi “yâr” anlamında olup Farsça kökenlidir. Kur’ân-ı Kerîm’de bu kavram “velî” veya “halîl” şeklinde ifade edilirken, Arap literatüründe daha

Tarikat, sözlükte “yol” manasına gelir. Tasavvuf ıstılahında ise mürşid ve müridi Allah’a ulaştıran birtakım adapların toplandığı yoldur. Necmeddin-i Kübra (k.s)

Tasavvuf, Cibril hadisindeki iman ve İslam’dan sonra zikredilen ve Allah’a yakınlık makamı olarak bilinen ihsan makamıdır. İhsan makamını en iyi

Münkir ve müridin tartışması sürüyordu. Münkir elleriyle işaretler yaparak, hırsla anlatmaya devam ediyordu: -Yunus Suresi 18. Ayette geçen: “Allah’ı bırakıp

-Münkir: Merhaba beni hatırladınız mı? -Mürid: Evet, siz geçen ay konuştuğum o münkirsiniz değil mi? -Münkir: Ta kendisiyim! -Mürid: Doğrusu

-Münkir: Merhaba -Mürid: Buyurun? -Münkir: Sizin anlayacağınız tabirle ben bir münkirim -Mürid: Ne istiyorsunuz? -Münkir: Sizinle konuşmak. Daha doğrusu mantıksız